Friday, 5 September 2003

Europese propaganda

Over de toetreding van Polen tot de Europese Unie is tot nu toe door de
beide regeringen, die van de EU en die van Polen besloten. De Poolse bevolking
zal pas begin juni een kans krijgen om in een referendum haar mening te uiten
over de anschluss van hun vaderland
tot het Europese Rijk. Hiermee gaat een enorme pro-EU propaganda gepaard, die
gefinancieerd wordt enerzijds door de Poolse regering, en anderzijds door
Brussel zelf. Dit terwijl de tegenstanders van de toetreding niet alleen geen
cent van de publieke gelden ontvangen, maar letterlijk gecensureerd worden in
de Poolse media.

Europese propaganda

Helaas bestaat ook in Polen geen vrije markt wat betreffende de media,
de regering heeft invloed op de keuze van het bestuur van de Landelijke Raad
van Televisie en Radio (Krajowa Rada
Telewizji i Radiofonii). Deze raad bemoeit zich met de dagelijkse gang van
zaken in de media. Officieel bestuurt zij de publieke stations, maar in
werkelijkheid moeten ook de commerciele zenders er op letten dat zij niet te
veel afwijken van de richtlijnen van het landsbestuur.

Voor de referendumcampagne betekent dit, dat op bijna alle zenders
regelmatig reclames voor de toetreding tot de Europese Unie uitgezonden worden.
Onder het motto “Ons huis Europa”, en “Unie zonder geheimen”, wordt de kijker
op een zeer primitieve wijze geinformeerd over allerlei zaken binnen de EU. Het
lijkt erop dat de achterliggende filosofie van deze voorlichting gebaseerd is
op de slogan: “Herhaling is de kracht”. Behalve de commercials en het nieuws
uiteraard, wordt het publiek ook met allerlei euroexperts geconfronteerd in
verschillende publiciteitsprogramma’s. Deze Europese intellectuelen
beargumenteren het “ja”-stemmen tijdens het referendum vaak met opmerkingen
als: “Op het moment dat Polen lid wordt van de EU, zal ons land zich ook zulke
snelwegen als Duitsland kunnen permitteren.” Waar het geld precies vandaan zal
komen, wordt niks over verteld.

Recent heeft men de gevolgen van het Kopenhagen-toetredingsverdrag van
13 december 2002 doorberekend. Hieruit is gebleken dat de Poolse belastingbetaler na de toetreding, nog meer aan
Brussel zal moeten betalen dan de meeste eurosceptici verwacht hadden. De
balans voor de jaren 2004-2006, ziet als volgt uit:

Polen zal jaarlijks in totaal rond de 6.5 (6.48) miljard euro van de EU
ontvangen. Dit bedrag bestaat uit:

  • stuctuurfondsen – 1.6 mld
  • landbouworganisatie – 2.8 mld
  • fondsen voor onwikkeling van
    plattelandsregio’s – 1.05 mld
  • 1.03 mld aan directe subsidies.

Tegelijkertijd zal het land 7.5 mld aan contributie moeten betalen. Dit
betekent dat de Europese schatkist jaarlijks een miljard euro netto van Polen
zal ontvangen. Bovendien zal Polen rond de 1.6 mld aan invoerrechten kwijtraken
in de jaren 2004-2006.

Kabinetscrisis

De spanning voor het referendum is verhoogd door een kabinetscrisis,
waardoor een minderheidsregering ontstaan is. Tot nu toe hebben twee
ex-communistische partijen in de coalitie gezeten; de grootste partij, het
Links Democratische Verbond (SLD), en de Poolse boerenpartij (PSL). De ruzie
betrof een invoering van een extra wegenbelasting in de vorm van een
autosticker voor alle weggebruikers. PSL heeft vanwege onduidelijke redenen
tegen dit wetsvoorstel gestemd, wat een breuk in de coalitie tot gevolg had.
Momenteel heeft Polen een minderheidsregering bestaande uit alleen SLD. Verder
zullen waarschijnlijk in de lente van 2004 vervroegde parlementsverkiezingen
plaatsvinden.

Tijdens de gezamelijke regeerperiode hebben de beide partijen hun best
gedaan om Polen lid te maken van de EU. Naarmate Polen meer aan de eisen van
Brussel voldeed, zakte de Poolse economie steed verder in elkaar. Dit heeft tot
steeds meer spanning binnen het land geleid, waardoor de steun voor de deelname
aan de Europese Unie langzaam, maar zeker daalt. Natuurlijk tonen de officiele
onderzoeksbureaus van de regering dat er nog altijd meer voor- dan
tegenstanders van de intergratie zijn. In werkelijkheid hoort men steeds meer
ontevredenheid op straat over de Europese normen, steeds meer onafhankelijke
bladen publiceren scherpere artikelen over de anschluss van Polen, en hierdoor doet de regering steeds meer haar
best om de EU te propageren.

Polen en het referendum

Hoe zal het referendum er in
concreto uitzien? Dat weet nog niemand. De Poolse grondwet zegt dat een
referendum pas geldig is bij een opkomst van minimaal 50%. Anders mag het
parlement over de kwestie bepalen. Bij de meeste Tweede Kamer verkiezingen is
de opkomst in Polen gigantisch laag geweest: rond de 45%. Dit zegt
waarschijnlijk iets over het vertrouwen van burgers in de regering, en de
enorme grijze sector in de economie. Het is goed om in de gaten te houden dat
dit de onbelaste sector is. De officiele cijfers geven aan dat Polen een
straatarm land is, en dat mensen gemiddeld rond de 300 euro per maand
verdienen. Wie hiervan op de hoogte is en wel eens in Polen geweest is, weet
dat het onmogelijk is om met een inkomen van 300 euro per maand uitgaven te
dekken voor een gezin, huis, auto, sattelietschotel, en nog geld over hebben
voor een flesje vodka. Een groot deel van inkomen komt dus uit zwart werk.

Een laag vertrouwen van de burgers in de regering, een coalitiebreuk,
een dalende steun voor de huidige minderheidsregering, en groeiende twijfels
onder de bevolking over de EU, dit alles maakt het referendum voor SLD extra
moeilijk. Stel dat de opkomst bij het referendum in juni onder de 50% zal
liggen, wat zeer waarschijnlijk is. In dit geval zal het grotendeels uit
socialistische partijen bestaande parlement moeten stemmen over de toetreding
van Polen tot de Europese Unie. De uitkomst van deze stemming zal dan
ongetwijfeld “ja” zijn. Maar dat zal niet hetgene zijn, wat de bevolking wil.
Als gevolg hiervan maken de eurosceptische partijen een zeer grote kans bij de
revanche tijdens de verkiezingen van lente 2004. Hierdoor ontstaat een grote
kans voor een anti-Europese coalitie, waardoor Polen mogelijk uit de EU zal
treden.

Om deze situatie te voorkomen, doet de huidige minderheidsregering haar
best om zoveel mogelijk mensen naar het referendum te lokken, zodat het
parlement geen verantwoordelijkheid zal hebben over het stemmen over de anschluss van Polen tot het uropaischen Reich. Enerzijds wordt de
bevolking dus met zoveel mogelijke pro-Europese propaganda bestookt, en
anderzijds wordt er aan een wetsvoorstel gewerkt dat de duur van het referendum
tot twee dagen verlengt. Op deze manier willen de politici ervan verzekerd zijn
dat de vereiste 50% behaald is, en dat door de overweldigende Europa-campagne
de meerderheid van de kiezers “ja” stemt.

Boniek Falicki