Friday, 19 March 2004

Bommen in Spanje – wen er maar aan!


Een vreselijke bomaanslag in Spanje. Of het nu de ETA was of Al Quaida, dat maakt de omvang van de aanslag niet meer of minder treurig. Met afschuw bekijken we de beelden. Bloed, verwrongen staal, overvolle ziekenhuizen, en dat op nog geen 2 uur vliegen afstand.

Een beeld dat gelukkig nog niet al te vaak op de Europese TV-zenders te zien valt. Nóg niet al te vaak, maar de kans bestaat dat de beelden van deze aanslag ons een gruwelijke kijk geven op wat ons de komende decennia in heel Europa te wachten staat.

De Spaanse regering wees in eerste instantie direct naar de ETA, een organisatie die berucht is om haar bomaanslagen. De ETA voert in Baskenland een jarenlange strijd voor meer onafhankelijkheid. Men wil een eigen staat. Voor sommigen duurt die strijd te lang, en men grijpt naar het, voor een onderdrukte, makkelijkste middel: terreuraanslagen. Zoals het onderdrukte Nederlandse volk dat deed ten tijde van de Duitse bezetting. Zoals de Palestijnen dat doen in de bezette gebieden. Blijkbaar is het een universeel principe dat bezette volkeren terreur als middel gaan zien.

Nederland, en de rest van Europa, is natuurlijk geen bezet gebied. Er zijn geen vijandige activiteiten langs onze landsgrenzen. Maar moeten er soldatenlaarzen door de straten klinken om bezet gebied te worden?

Door ons gekozen politici zijn op dit moment druk bezig om ons land tot bezet gebied te maken. Middels de Europese eenwording wordt de autonomie van het Nederlandse volk, maar ook van het Griekse, Poolse, Luxemburgse en al die andere Europese volkeren langzaam maar zeker ingeperkt. De macht verschuift van Den Haag, Athene, Warschau en Luxemburg langzaam maar zeker naar Brussel en Straatsburg.

Alwaar vrijwel onbekende en vooral onbeminde politici steeds meer de scepter zwaaien, met als doel een verenigd Europa.

De regels waarnaar wij moeten leven worden steeds meer opgelegd door de Eurocraten. De autonomie wordt steeds meer ingeperkt. En hoewel we eens in de zoveel jaar mogen stemmen voor het Europees parlement wordt de invloed op het beleid van Nederland, en daarmee van de bevolking, steeds kleiner. Die tendens is ingezet, en wordt dagelijks duidelijker en sterker.

Het gevolg van het verlies aan autonomie kan op langere termijn leiden tot wat we nu zien in Spanje. De autonomie die we nu opgeven krijgen we niet meer terug zonder grote inspanning. Zal Brussel ooit genegen zijn om weer meer macht te leggen bij lokale parlementen en regeringen? Zal de Europese commissie ooit bereid zijn om haar zorgvuldig opgebouwde machtsbasis te verkleinen? Zullen de Fransen en Duitsers, twee volken met van oudsher de grootste neiging om over héél Europa te willen regeren, ooit hun op politieke wijze verkregen invloedsfeer laten terugdringen?

Het antwoord is helder en schokkend tegelijk. Alle macht die we nu op een presenteerblaadje naar Brussel brengen komt nooit meer zo eenvoudig terug in Den Haag. En het kan enkele jaren duren, en misschien zelfs wel enkele decennia, maar er komt een generatie mensen die toch die autonomie gaat opeisen. Zoals de Basken dat doen, zoals de Palestijnen dat doen, en zoals de Nederlanders dat 60 jaar geleden deden. De kans dat die aanspraak op autonomie gepaard zal gaan met geweld en terreur is levensgroot aanwezig.

De pers zal dan wellicht spreken over “Etnisch Nederlandse Europeanen” die bomaanslagen plegen. Of misschien wel Poolse, Hongaarse, Luxemburgse of Tsjechische Europeanen. Volken willen nu eenmaal autonomie. Dat is zo, dat was zo, en dat zal ook altijd zo blijven. De utopie dat een verenigd Europa die wens naar autonomie kan verdringen moet zo snel mogelijk ook als zodanig worden ontmaskerd: een utopie.

Laten we stoppen met het streven naar dat utopisch Europa, nu kan het nog zonder geweld.

Kim Winkelaar