Monday, 13 November 2006

Eurowanhoop


In tegenstelling tot wat sommige mensen denken zijn de laatste ontwikkelingen in de Europese Unie een teken aan de wand dat deze constructie geen lang leven meer is beschoren.

Als we kijken naar de recente berichtgeving, hoewel sporadisch door onze waardeloze reguliere media wordt doorgegeven, dan valt het op dat de politici in de EU langzaam wanhopig worden.

Vorig jaar werd de EU-grondwet door zowel Frankrijk als Nederland weggestemd en sindsdien verkeren de Eurofiele politici en Eurocraten in een staat van radeloosheid. Nooit heeft men rekening gehouden dat veel Europeanen niet zitten te springen om een wangedrocht die nota bene in elkaar geflanst door een stel totaal wereldvreemde megalomanen, zoals Valérie Giscard d’Estaing en trawanten. Alles aan dit gedrocht riekte naar Franse geldingsdrang, zoals die wordt onderwezen aan de Ecole Nationale d’Administration, een soort hogeschool voor ambtenaren in Parijs, gecreëerd door Charles de Gaulle in 1945. Vanwege hun ‘gloire perdue’ zinden de Franse politici op wraak op het Angelsaksische gedachtegoed, welke werd gepersonificeerd door het peride Albion en de Amerikaanse politiek. Boeken als ‘le Défi Americaine’ van Jean-Jacques Servan Schreiber spraken over het Amerikaanse ‘offensief’ die Europa wilde overweldigen met haar producten en vrijhandelsbeleid.

Mede dankzij de inspanningen van Jean Monnet en Robert Schuman konden zij de basis leggen voor een ‘verenigd Europa’, let wel verenigd, dus geen Europa van onafhankelijke staten of alleen een vrijhandelszone, zoals zelfs De Gaulle wilde. Neen, het moest een federaal Europa worden en wel zo snel mogelijk; met een eigen vlag, volkslied, munt, parlement, regering, grondwet en natuurlijk president. Behalve dan een groot deel van de Europese collectivistische politici, wilden bitter weinige Europeanen deze constructie.

Dit kwam tot uiting tijdens de grondwetsreferenda in eerder genoemde landen. Het was een klap in het gezicht van zowel Eurofielen als Eurocraten. Nu begint men pas te debatteren over het toelatingsbeleid van nieuwe lidstaten en zelfs de toegang van Turkije staat nu eindelijk ter discussie.

De Eurocommissaris Günther Verheugen is tevens in aanvaring gekomen met zijn eigen Eurocraten. Verheugen klaagde over de enorme macht van deze ongekozen bureaucraten, die alles dwarsboomden. Als tegenactie lekten deze bureaucraten foto’s naar de pers van een onbewezen ‘affaire’. Dit was nogal een doorzichtig plan om Verheugen in diskrediet te brengen. Verder heeft het Bundesverfassungsgericht geoordeeld dat de EU-grondwet illigaal is, want het geeft de EU meer macht dan de Bondsrepubliek en dat is niet toegestaan volgens de Duitse grondwet. Dus zelfs de Duitse politici moeten zich schikken naar de realiteit. In een enquete van het Duitse blad Bild bleek meer dan 90% tegen de EU-grondwet te zijn, terwijl de meerderheid van de Duitse politici dit steunde. Zo zien we hoe ver politici afstaan van hun volk. Zowel Ierland als Estland weigeren nog een ratificatieproces te houden voor een nieuwe aangepaste grondwet.

Nu is het bekend geworden dat de Europese Unie meer kost dan dat het oplevert. Marian Tupy van het Cato Institute heeft berekend dat de economische groei van de EG in de jaren 60 4,9% was, in de jaren 70 3%, in de jaren 80 2,4%, in de jaren 90 1,9% en in dit decennium een luttele 0,9%. Daarentegen groeit de wet- en regelzucht van de Eurocratie exponentieel en kost het volgens de Financial Times naar schatting het Europese bedrijfsleven zo’n 600 miljard euro aan bijdragen aan de EU en de kosten van deze toenemende en restrictieve EU-wetgeving. De opbrengsten zijn geschat op maar 118 miljard euro. Dit verklaart derhalve de absurd lage groei en de gigantische werkloosheid en toenemende armoede.

De EU kan het beste worden ontmanteld en omgevormd tot een vrijhandelsassociatie wil het nog kunnen overleven in de toekomst. Dat houdt in dat het Europarlement kan worden opgeheven en er een vrijhandelscommissie kan blijven bestaan die dan wordt bijgestaan door het Hof in Luxemburg om de multilaterale vrijhandelsverdragen te bewaken. De kosten voor zulke instellingen zijn minimaal en de bedrijfsopbrengsten worden gemaximaliseerd dankzij de enorme kostenbesparingen.

Als de politici door blijven gaan op hun heilloze weg richting een superstaat dan voorspel ik enorme problemen. Federale entiteiten als Joegoslavië, de Sovjet Unie en Indonesië zijn hierbij voorbeelden, waarbij het behoorlijk fout kan gaan wanneer een ver verwijderde centrale overheid haar macht wil uitoefenen over een zeer gediversificeerde bevolking. Opstanden, burgeroorlogen en revoluties zullen deze politici dan ten deel vallen met alle gevolgen van dien. Ben Bot heeft reeds de Eurocratie medegedeeld, dat alsnog een referendum voor een grondwet politieke zelfmoord betekent en daarbij verklaard dat de grondwet dood is. Uiteraard heeft hij het grootste gelijk van de wereld.

Albert Spits
Albert Spits is financieel analist en bestuurslid van de Frédéric Bastiat Stichting

Bronnen:
www.cato.org/pub_display.ph…
www.cato.org/pubs/journal/c…
www.cato.org/dailys/06-24-0…
www.vrijspreker.nl/blog/?it… www.tcsdaily.com/article.as…
www.tcsdaily.com/article.as…
www.libertarian.nl/NL/archi…
www.chroniclesmagazine.org/…
www.civitas.org.uk/pubs/EUF…
www.rogerhelmer.com/selfevi…
www.ft.com/cms/s/101cf670-5…