“Mijn” Europa bestaat nog niet

De huidige EU heeft zijn laatste kredieten opgebruikt en stevent af op zijn eigen ondergang. De Europese Unie zal niettemin de geschiedenisboeken ingaan als een curieus unicum daar het de eerste en enige staatsvorm is die zonder ook maar enige vorm van externe bedreiging en/of conflict ten onder is gegaan. Het is immers de EU zelf – en de EU alleen – die zichzelf ten gronde heeft gericht. Na de referenda in Nederland en Frankrijk die – terecht – het Europees Grondwettelijk Verdrag afgewezen hebben, verkeert de EU in een continue identiteitscrisis waaruit geen andere uitweg meer is dan het feitelijk opdoeken van de EU in zijn totaliteit.

Hopelijk beseffen de Europese leiders in hun ivoren torens tussen Straatsburg en Brussel dat de EU geen enkel maatschappelijk draagvlak meer heeft en bijgevolg zijn bestaansrecht – als dat ooit al bestaan heeft – verbeurd heeft. Het behoud van de huidige EU behelst immers automatisch een totale miskenning van de democratische basisbegrippen en een verregaande afbreuk aan de macht van de vox populi, de enige geldige macht in het “vrije” Westen. De mooie verhaaltjes van de Europositivo’s die de uitkomst van deze referenda willen negeren ten spijt, moet ik steeds aan de woorden van Bertold Brecht denken.

“Wäre es da nicht doch einfacher, die Regierung löste das Volk auf und wählte ein anderes?”

Of vrij vertaald.

“Zou het niet eenvoudiger zijn, mocht de regering het volk de laan in sturen en een nieuw volk in de plaats verkiezen?”

Alle liberale economen spreken over de EU als een schande omdat ze via massale overheidssteun op kunstmatige wijze de vooruitgang in productiemiddelen tegengaat. Terwijl men overal in de wereld aan schaalvergroting, onderzoek en ontwikkeling doet, houden de Europese boeren vast aan hun subsidies en importtaksen. Het is een economisch factum dat kleine staten met vrije markt en crossboarder competition een hogere welvaart kennen dan protectionistische en corporatistische monsterstaten, de huidige EU en de oude USSR op kop.

Waarom houden onze leiders dan toch nog vast aan het mislukte contraproductieve en vrijheidsfnuikende Uniemodel? Het antwoord is uitermate eenvoudig. De EU-leiders zijn niet democratisch verkozen en ontsnappen bijgevolg aan elke vorm van controle. De huidige EU is verworden tot één grote farce, één grote uit de hand gelopen vaudeville, één façade ter rechtvaardiging van vriendjespolitiek, kleptocratie en nepotisme in de mooiste Afrikaanse traditie. De ideologische stichters van de huidige Europese Unie lijken zo toch niet Schumann, Monnet en consorten te zijn, maar eerder Mobutu, Mugabe en andere dictators en/of potentaten uit het zwarte continent.

Want wie neemt er de beslissingen op het Europese niveau? De Europese Raad, een onderonsje van regeringsleiders die maar al te goed beseffen dat Europa niet bekend is bij hun electoraat. Hierdoor kunnen ze ongestoord hun gangetje gaan en hun eigen geheime onpopulaire agenda’s realiseren. Dit alles wordt dan ook nog eens schaamteloos verhuld onder de mantel van de “democratie” in de hoop alzo de talrijke critici de mond te snoeren. Dit is bedrog van de bovenste plank. De Europese Commissie is dan weer niets meer dan een ordinair samenraapsel van mislukte en weggepromoveerde ex-politici en partijslaven buiten de wil van de Natie om. Het Europees Parlement, het enige échte “democratische” aspect aan de EU, heeft nagenoeg geen enkele bevoegdheid die naam waardig. Men spreekt steeds van Wit-Rusland als laatste dictatuur van Europa, maar de EU is echter evenmin democratisch en zou nooit de onafhankelijke toets daarvan doorstaan ware het niet dat er geen enkele rechtbank bestaat die de Europese Unie en zijn instellingen an sich op het matje zou kunnen roepen, laat staan veroordelen.

In België werd plots een bocht van 180 graden gemaakt. Het aangekondigde referendum over de EU-grondwet werd gewoonweg van de baan geveegd. Uit angst voor de gevolgen? Uit nauwkeurig uitgekiende electorale overwegingen? Uit gebrek aan vertrouwen in de beslissingscapaciteiten van het ó-zo-bejubelde “volk”? Ik moet U op deze vragen het antwoord schuldig blijven. Nochtans kreeg de Belgische belastingbetaler dan weer wel een peperdure pro-EU-campagne voorgeschoteld waarin op hoogmoedige wijze verkondigd werd dat acht op de tien Belgen, 80% van de bevolking dus, de Europese Grondwet genegen zou zijn. Waarom riskeert de politieke kaste dan geen referendum, als ze toch zo zegezeker zijn?

De Belgische staat overspoelt de bevolking met propaganda waaruit Goebbels nog lessen zou hebben kunnen trekken. Extreem-rechts wordt met belastinggeld zwart gemaakt. Iedereen herinnert zich nog wel de dobbermancampagne van extreem-rechts, je weet niet wat je in huis haalt of het veel goedkopere open je ogen voor extreem-rechts ze sluit. Pluralisme wordt de bevolking opgedrongen. België wordt zelfs in eigen land gepromoot met een Engelstalig “.be”-filmpje! Hoe lager kunnen we nog zinken? Hoe zieliger kunnen we nog zijn? Welk modern Westers land heeft in godsnaam nood aan interne image building?

Daarbij worden ook nog eens leugens verkondigd over peilingen om het verkeerde spoor van de overheid te vergoelijken. Ik schaam mij voor een dergelijk bestel. Onze hoop voor een correctere politiek ligt jammer genoeg net in de handen van die Europese Unie, maar als we ons alle mistoestanden voor de geest halen, blijkt ook die hoop ijdel te zijn. “Hoe groter de leugen, hoe meer mensen ze zullen geloven.” Dit citaat vinden we terug in de correspondentie van Adolf Hitler en verschilt in niets met de instelling van het huidige Europese en Belgische establishment. Een ondemocratisch Europa heeft geen enkel bestaansrecht en ik hoop dat we dit tijdig in zullen zien alvorens we weerom moeten wachten op de Amerikanen om ons van het dictatoriale juk te bevrijden.

Tenslotte had ik nog graag teruggegrepen naar de magische woorden van Oliver Cromwell.

“I beseech you in the bowels of Christ, think it possible you may be mistaken!”

Ik doe bij deze dan ook een oproep aan de zelfingenomen wereldvreemde Euro-elite, die bereid is tot alles – en daarvoor geen enkel middel schuwt – om zijn eigen geheime agenda door te drukken, wat de bevolking ook moge zeggen en/of denken.

Vincent De Roeck
Deze vrije tribune verscheen ook in The Free State en in Blauwdruk, alsook op InFlandersFields.eu en op JongVLDBerchem.be.