Wednesday, 20 March 2013

De eurowaanzin van Bernard Wientjes

Afgelopen week kwam de ubercorporatist Bernard Wientjes met een aantal drogrederingen, waaronder behoorlijk wat leugens en halve waarheden over de euro.

Sinds kort hebben deze corporatisten een website, waarin een aantal stellingen wordt neergelegd, alsof deze ´feiten´ zijn. Ik zal deze website en de drogredeneringen een voor een ontrafelen en ontzenuwen.

We exporteren (2011) voor 365 miljard euro aan goederen en diensten naar EU landen. Daarmee verdienen we jaarlijks 120 miljard inkomen. En dat betekent tevens 1,5 miljoen banen. Bijna anderhalf miljoen mensen in Nederland, die hun dagelijkse werk direct of indirect te danken hebben aan deze export. En al die mensen komen natuurlijk ook in winkels. Gaan uit eten. Sluiten verzekeringen af. En dat betekent nog eens heel veel banen, die we te danken hebben aan Europa.

Hier gaan de corporatisten alvast de mist in, want we exporteren wel naar de EU, maar dat zijn landen, waar we voorheen ook naar exporteerden, dus niet de EU is daarvoor verantwoordelijk, nee, dat is juist de vrije markt en de afschaffing van de tarievenbarrières geweest tijdens de EEG en EVA periode van 1957-1999. De EEG staat voor Europese Economische Gemeenschap (opgericht in 1957) en de EVA staat voor Europese Vrijhandels Associatie (opgericht in 1960).  Zonder de EU hadden deze banen gewoon behouden gebleven en had de export normaal door kunnen gaan. Deze stelling kunnen we dus naar het rijk der fabelen verwijzen.

Nederland is een exportland. We leven ervan. Zo’n 30% (180 miljard in 2011 ) van alles wat we elk jaar met elkaar verdienen komt door onze totale export. Waar gaat onze export allemaal naartoe? Je hoort vaak dat China zo belangrijk is. En de Verenigde Staten. Maar driekwart van onze export gaat gewoon naar de landen om ons heen. Van de tien landen waar we het meest handel mee drijven liggen er acht in Europa. China komt pas op plaats tien. Daarmee hangt een groot deel van onze welvaart af van hoe open de Europese economie is. En hoe goed die draait.

Nederland is inderdaad een exportland, maar dat zijn Zwitserland, Denemarken, Groot Brittannië en Noorwegen ook en die zitten niet in de eurozone en in het geval van Zwitserland en Noorwegen zitten deze zelfs niet in de EU. Onze export gaat naar de omringende landen, dat klopt, maar dat doen de eerdergenoemde landen eveneens. Dat is een ernstige drogredenering die we natuurlijk van de corporatisten zoals gewoonlijk gewend zijn. De welvaart hangt namelijk af van de vrije markt en niet van de Eurocratie of Europolitici.

Sinds het oprichten van de EU is Nederland veel meer gaan exporteren, naar veel meer landen. Elke keer dat er nieuwe lidstaten bij kwamen hebben wij daarvan geprofiteerd. Om een idee te geven: onze export naar de EU is nu vier keer zo groot als twintig jaar geleden. Nog steeds zijn landen als Duitsland leidend, maar andere landen worden steeds belangrijker. Export naar het voormalige Oostblok groeit explosief.

Sinds 1957 is iedereen meer gaan exporteren naar veel meer landen, je hoeft alleen maar te kijken naar landen als Singapore, Taiwan, China, Zwitserland, Brazilië of wie dan ook. Deze export is explosief geweest, nog veel meer dan de Nederlandse export naar de wereld toe. Dat is de volgende halve waarheid, want het is juist de vrije markt en de vrije handel die hiervoor verantwoordelijk zijn geweest. Daar hoor je de corporatisten nimmer over, echter het is wel een essentieel onderdeel van de voorspoed van de gehele vrije wereld. Men doet het voorkomen alsof de Eurocratie en de euro hiervoor verantwoordelijk zijn geweest, maar kijk je naar de BBP-ontwikkeling van de afgelopen decennia, dan is de groei van de EU-landen alleen maar verder afgezwakt naarmate men de besluitvorming meer uit handen gaf. De euro is zelfs verantwoordelijk voor de negatieve groei van de afgelopen jaren, vanwege de schuldenlast van de perifere landen die door deze zelfde euro is veroorzaakt. Ook daar hoor je de corporatisten niet over.

Schiphol en Rotterdam zijn onze ‘gateways to Europe’. De grootste haven van Europa en onze internationale luchthaven zorgen samen met onze andere zeehavens voor 400.000 banen (direct en indirect). Elk jaar dragen ze miljarden bij aan onze economie (zo’n 7% van ons BBP). Dat succes is vooral gebaseerd op hun rol als doorvoerhaven voor miljoenen mensen en producten, die via Rotterdam en Schiphol hun weg vinden naar de rest van Europa. Zeg je ‘nee’ tegen Europa, dan zeg je nee tegen honderdduizenden banen en een belangrijke bijdrage aan onze economie. Die banen en bijdrage lopen dan groot gevaar.

Ah, hier hebben we het weer, de ´gateways to Europe´. De grootste luchthaven in Europa is feitelijk in Londen, dus dat is de werkelijke gateway to Europe en gek genoeg Londen en de UK zijn geen lid van de eurozone. Schiphol komt namelijk pas op de vierde plaats. Veel luchtvaartmaatschappijen hebben Schiphol vaarwel gezegd over de afgelopen 15 jaar, omdat het niet voldeed aan de hoge eisen die luchtvaartmaatschappijen verwachten. Hetzelfde geldt voor Rotterdam, die haar eerste plaats te danken had vanwege de doorvoer naar Duitsland, maar die nu is weggezakt tot vijfde haven ter wereld. Voorheen, dus zonder de euro, waren we nog in de top 3 en 30 jaar geleden zelfs op nummer 1. Kijk, de concurrentie is namelijk groeiende vanuit Hamburg, Le Havre, Antwerpen, maar ook Rostock, Gdanz, Malmö etc. Men kijkt naar de ligging van de haven ten opzichte van de leveringslokatie en niet of het in de EU zit of niet, dat lijkt me logisch en dat doen importeurs ook. Bovendien is het belangrijk om de productiecapaciteit van een land te ontwikkelen, want daar groeit een economie van, niet van de steeds minder wordende marginale opbrengsten die men ontvangt van de ´gateways´. Dat is een eenzijdige en op termijn hopeloze benadering, maar die nog steeds door de corporatisten van Nederland wordt aangehangen.

Dankzij de EU met zijn interne markt en euro verdienen we elk jaar 50 miljard euro extra. Dat extra loopt in de tijd nog op (tot 75 miljard per jaar). We zijn natuurlijk niet het enige land dat profiteert van de interne markt. Wel profiteren we meer dan andere landen. Gemiddeld zelfs twee keer zoveel. Dat werkt ook de andere kant uit. Een slecht lopende Europese economie komt bij ons harder aan. Er is ons dan ook meer dan andere landen aan gelegen om te doen wat we kunnen om Europa gezond te houden.

Weer zo´n halve waarheid, de reden dat we elk jaar 50 miljard extra verdienen is dankzij de inventiviteit van de ondernemers en exporteurs, alsmede de vrije handel, niet alleen met de EU, maar ook met de EVA en de rest van de wereld. Wij profiteren evengoed als we de vrije markt tevens met de rest van de wereld kunnen uitbreiden, want we zijn altijd goede exporteurs geweest of er nu wel of geen EU is of euro. Je kunt dit pas zeggen als je een vergelijkingsvoorbeeld hebt, maar dat geven de corporatisten niet, want kijken we naar het exportsucces van landen buiten de EU en de eurozone, zoals Zwitserland, Noorwegen en Zweden dan valt hun hele argumentatie in duigen. Een slecht lopende economie komt bij iedereen harder aan, niet alleen bij Nederland. De reden dat de economie zo slecht loopt komt omdat de euro zo´n slechte munt is geweest, waarbij de rentestanden hetzelfde waren voor alle eurozone-economieën, zodoende konden de perifere landen te laag lenen, waarbij hoge schulden werden opgebouwd. Dankzij hun hoge schulden konden wij dus meer exporteren, maar waar we nu de rekening van krijgen gepresenteerd in de vorm van tientallen miljarden nu en straks honderden miljarden. Hoezo gezond? De EU is zo ziek als maar zijn kan vooral dankzij het eurogedrocht.

Via de Europese Centrale Bank en het Noodfonds loopt Nederland nu voor zo’n 65 miljard euro risico voor zijn aandeel in de garanties voor de verstrekte leningen en steunoperaties voor de zwakke eurolanden. Dat bedrag kan oplopen tot tenminste 90 miljard, als het Noodfonds volledig zou moeten worden gaan benut. Dat geld komt in principe terug maar we lopen natuurlijk risico dat dit niet gebeurt. Maar stel, in het ergste geval, dat de helft voorlopig niet wordt terugbetaald. Dat betekent een verlies van zo’n 45 miljard euro. Dat is natuurlijk heel veel geld. Maar wat als de eurozone uiteenvalt? De ING heeft daar onderzoek naar gedaan. Hun scenario voor Nederland : een paar honderd miljard euro vermogensverlies. Instortende export en economie. Vijfhonderdduizend extra werklozen. En een exploderende staatschuld. De euro behouden gaat ons geld kosten. Hem verspelen kost ons veel en veel meer.

Dat is weer zo´n dooddoener, nee, dat is pas de eerste transactie (€65 miljard), uiteraard gevolgd door nog zo´n paar honderd miljard euro´s in de nabije toekomst om alle opgebouwde schulden van zo´n €3,5-€4,5 biljoen euro te bekostigen. Dan komt de uiteindelijke rekening voor Nederland uit op zo´n €250-€300 miljard euro, exclusief interestkosten. Dus de Nederlandse belastingbetalers betalen het gelag, zodat de corporatisten door kunnen gaan met hun speeltje. Ga er maar vanuit dat er niets wordt terugbetaald, ergo Nederland moet dan de honderden miljarden bij haar schuldquotum optellen, waardoor zij voor ca. 120% van het BBP in het krijt staat, dus faillissement, met andere woorden als we de euro behouden dan worden we zeker opgezadeld met een exploderende staatsschuld. Met het uiteenvallen van de euro en de EU kunnen de schuldlanden eindelijk beginnen met de sanering van hun economieën, waarbij de belastingbetalers van andere landen niet meer gedwongen zijn om de torenhoge schulden te financieren. De export naar de hogeschuldlanden is sowieso al ingestort, dus daar zullen we geen verandering in zien, hoezeer de corporatisten nog in dit sprookje geloven. Bovendien is de ING geen onafhankelijk instituut, want zij krijgt ook miljarden van de landen die in de schuld zitten. Geen wonder dat zij met hun bogusrapporten komen. Dus hun cijfers moet men met een enorme scheepslading zout nemen.

Griekenland, Ierland, Portugal en Spanje moesten de afgelopen tijd voor financiering bij het Europees Noodfonds en de Europese Centrale Bank aankloppen. Nederland staat zo in totaal garant voor circa 6% procent van de nu verstrekte leningen en ECB-steunacties. Faillissement van die landen betekent dat we naar veel van dat geld dan zeker voorlopig kunnen fluiten. In totaal kan nu zo’n 65 miljard euro verloren gaan, als we die landen laten vallen. Maar daar stopt het niet bij. Onze export naar die landen klapt in. Onze vorderingen, beleggingen en investeringen dalen enorm in waarde. Niet alleen in die landen, maar in de gehele eurozone.

Hier hebben we de volgende drogredenering. We krijgen dat geld toch nooit meer terug, want deze landen kunnen dat niet terugbetalen, vanwege het wegvallen van de productieve groei. Dat is al lang bekend. Wellicht nieuw voor de corporatisten, maar deze landen zijn allemaal reeds failliet en liggen nu aan het infuus. Nogmaals de export naar die landen is al in elkaar geklapt, zelfs met de honderden miljarden steun die we moeten geven zullen deze economieën geen baat hebben, want al deze miljarden gaan linea recta naar de bancaire vrienden van de corporatisten en niet naar de productieve economie van die landen. Het wordt tijd dat deze lieden eens de realiteit van de situatie gaan onderkennen en niet steeds vervallen in praatjes voor de vaak.

Wat we aan Europa betalen is makkelijk uit te rekenen. In 2010 droeg Nederland 5,6 miljard euro af. Daarvan ontvingen we 2,14 miljard meteen terug in de vorm van subsidies. Dus netto ongeveer 210 euro per Nederlander. En daar komen nog de voordelen van ons EU lidmaatschap bij. Die zijn lastiger hard te maken. Niemand weet precies wat er zou zijn gebeurd als we géén gezamenlijke EU-markt en munt zouden hebben. Op basis van becijferingen van het Centraal Planbureau is het positieve effect van onze deelname aan de Europese interne markt op ruim 6 procent extra BBP te schatten. Dat komt neer op 2400 euro per Nederlander. Terwijl we per saldo 210 euro per Nederlander betalen aan EU. Reken maar uit.

Nog zo´n ernstige misvatting. We betalen €5,6 miljard aan bijdragen aan de EU en krijgen er €2,14 miljard voor terug. Dus de belastingbetalers betalen €5,6 miljard en de corporatisten krijgen dus €2,14 miljard ervoor terug, want daar hebben we het over. Laten we de €5, 6 miljard teruggeven aan de belastingbetalers en de €2,14 miljard weigeren te geven aan de corporatisten, dat lijkt me een betere deal, dunkt mij. Laten we dus de corporatistische bedrijven blootstellen aan concurrentie vanuit de hele wereld, dat is goed voor de consument en goed voor de belastingbetalers. Subsidie is gewoon een overdracht van de productieven naar de non-productieven. Als je een bedrijf hebt, dan moet je weinig belasting betalen en geen subsidie krijgen, want je moet worden onderworpen aan de tucht van de markt en dat is juist het heikele punt van de corporatist, want deze wil geen vrije markt, maar een EU met een verstikkende bureaucratie waar hij alleen wel bij vaart. Heeft het CPB ook becijferd als we een volledige vrije markt hadden met de rest van de wereld, dus zonder een verstikkende bureaucratie in Brussel? Die cijfers zou ik ernaast willen leggen en het zal niemand verbazen dat iedereen veel beter af zou zijn zonder die Brusselse moloch. Helaas gebeurt dat nooit en worden er eenzijdig cijfers aangeboden, waarbij het CPB wordt misbruikt.

Dit was even in het kort de opsomming van de waanbeelden van corporatistische organisaties als het VNO-NCW onder aanvoering van de beruchte Wientjes en kornuiten. Nooit vertellen deze de waarheid, maar blijven steken in dezelfde opgedreunde fabels, die ons al decennialang hebben geteisterd.

Daarom is het zo belangrijk dat mensen een echte vrije markt kunnen ervaren, door middel van het uittreden uit de eurozone en een vaarwel zeggen tegen de dictaten van de Eurocratie in Brussel. Dat betekent een ongekende voorspoed en welvaart voor de gemiddelde Nederlander, zoals we dat ook hebben gekend in de gouden eeuw en na de tweede wereldoorlog.

,,Een natie van leeuwen geleid door ezels“ – Rudyard Kipling

Albert Spits is kandidaatslid voor de Libertarische Partij en streeft naar een volledige bevrijding van de Nederlandse samenleving, waarbij de vrije handel en rechtvaardigheid de pilaren vormen

 

 

Dit artikel is eerder verschenen op Vrijspreker.nl.